SCOTT HAMILTON & RENÉ TEN CATE QUARTET Live In The Netherlands

Half een ‘s nachts – doen we nog een set? Veel publiek is al naar huis en aan de contractuele verplichtingen is voldaan. Maar de barman roept nog niet ‘de laatste ronde!’ en de resterende luisteraars zijn de echte liefhebbers. Net als de muzikanten
zelf, die er dus nog eentje nemen en besluiten dat ze een derde set gaan doen. Een setlist maken? Ben je belazerd, we zien het wel. En dan spelen
met die hap.

Zo klinkt dit concert op ‘Live In The Netherlands’ van Scott Hamilton met een Nederlandse ritmesectie. Het geluid is niet altijd optimaal: de tenor had
wat prominenter in het klankbeeld gekund. Hamilton blaast gewoonlijk op een bescheiden volume, maar de vibrafonist en de pianist zijn druk in de
weer. De musici stonden zo te horen vlak naast elkaar, daar op dat podium in Gouda.
In muzikaal opzicht is dit een ontspannen ontmoeting van ouwe jongens onder elkaar.

Een ritmesectie die er bovenop zit en solisten zonder pretenties. Hamilton zelf herinnert aan Zoot Sims: zo’n niet te categoriseren tenorist, halverwege swing en latere
stijlen. Eentje die graag van start gaan door rond één nootje te spelevaren, ten einde de band ‘together’ te krijgen. Later komen de mooie loopjes wel. Nog wat achtergrond: Hamilton, zo weten de rijpere lezers, was tot in de jaren tachtig een omstreden muzikant. Dat was de tijd van de jazzpolitie. Wynton Marsalis mocht de traditie met het
nodige aplomb gaan herontdekken, maar Scott en zijn maatje Warren Vaché (beiden blank en populair) kregen de nodige hoon over zich heen toen zij teruggrepen op het swingidioom.

Een concert in het Bimhuis werd afgelast na een nijdige voorbeschou-
wing in een kwaliteitskrant. En nu is Hamilton (67) zelf een gerespecteerde
jazzveteraan die voortdurend overal en met iedereen musiceert: op de bühne en in de platenstudio. Meestal in Europa, want hij woont sinds jaar en dag in Italië. Hij doet in dat opzicht denken aan Chet Baker: ook zo’n door Europa reizende solist die
overal opduikt. Of, nog beter, aan drummer Eric Ineke. Een ooit versmade muzikant die op de lange duur bij eenieder respect afdwingt dankzij doorzettingsvermogen en trouw aan zijn muzikale grondbeginselen.

Jeroen Valk

Bezetting:
Scott Hamilton (tenorsax),
René ten Cate (vibrafoon),
Johan Clement (piano),
Hans Mantel (bas), Barry Olthof (drums).

De cd is uitgebracht door O.A.P. Records

Bron: Jazzflits

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.